Dolnośląskie miasto z bogatą historią, licznymi przedwojennymi kamienicami oraz katedrą o wieży trzeciej co do wielkości na Dolnym Śląsku, a piątej w Polsce. W centrum miasta znajduje się malowniczy Rynek z Wieżą Ratuszową, z której można podziwiać całą panoramę miasta i okolic. W niedalekim sąsiedztwie Rynku  znajdują się parki, skwery zieleni oraz trasy rowerowe. W samej Świdnicy na pewno warto zobaczyć między innymi:


KOŚCIÓŁ POKOJU


Kościół Pokoju pw. Trójcy Świętej w Świdnicy – zabytkowy budynek sakralny wybudowany na mocy porozumień traktatu westfalskiego, zawartego w 1648 i kończącego wojnę trzydziestoletnią. Należy do świdnickiej parafii Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Polsce. Obiekt od 2001 roku wpisany jest na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Od 7 marca 2015 jest siedzibą biskupa.
Świdnicki Kościół Pokoju był jednym z trzech Kościołów pokoju po obiektach w Głogowie i Jaworze, na których budowę zezwolił cesarz Ferdynand III, w dziedzicznych księstwach Habsburgów na Śląsku. W księstwach tych wszystkie kościoły wybudowane przez katolików i przejęte przez protestantów wróciły do kościoła katolickiego. W księstwach będących we władaniu Piastów Śląskich, w większości ewangelików, wszystkie kościoły mogły pozostać protestanckie. Kościół Pokoju wybudowali śląscy ewangelicy – dzięki wstawiennictwu monarchii szwedzkiej katolicki cesarz (rzymski i król Niemiec) Ferdynand, dla zachowania pokoju, zezwolił w swym katolickim kraju wybudować na Śląsku trzy świątynie protestanckie. Miał to być gest tolerancji, ale i tak ustanowiono utrudnienia dla ewangelików.
Więcej na stronie:
http://kosciolpokoju.pl/

WIEŻA RATUSZOWA 

Ratusz w Świdnicy położony jest w centrum miasta, przy Rynku 37.
Pierwotny budynek ratusza, wybudowany w stylu gotyckim, był budowlą dwupiętrową, powstałą w wyniku dokonanej w latach 1329-1336 przebudowy domu kupieckiego z 1291.
Wieża nowego ratusza spłonęła w pożarze miasta w 1393. Odbudowaną i odrestaurowaną wieżę, jak i cały ratusz, strawił kolejny wielki pożar 9 maja 1528. Wieżę i ratusz odbudowano pieczołowicie w latach 1548-1555. Budynek w niezmienionym kształcie przetrwał do 1716, kiedy to z kolejnego pożaru ocalały tylko północno-zachodni narożnik ratusza i kapliczka ratuszowa. Kolejna już odbudowa gmachu ratusza, dzięki której budynek zawdzięcza swój dzisiejszy wygląd, została przeprowadzona w latach 1717-1720. Wieża ratuszowa przetrwała jedynie do 1757 roku kiedy to zburzyły ją wojska austriackie. Mimo to Świdniczanie w 1765 po raz kolejny odbudowali symbol miasta. Odbudowana wieża była repliką wieży kościoła parafialnego w skali 1:2 (osiągnęła wysokość 50 m).
Wieża ratusza przetrwała I oraz II wojnę światową w dobrym stanie.
5 stycznia 1967 roku o godzinie 15.16 wieża świdnickiego ratusza runęła w wyniku nieudolnie przeprowadzanego remontu samej wieży oraz rozbiórki sąsiednich budynków.
Na początku czerwca 2010 rozpoczęto odbudowę; 5.03.2012 kilka minut po godzinie 15 zamontowano hełm wieńczący wieżę; planowany termin całkowitego ukończenia prac to wiosna 2012. Trwa również renowacja samego ratusza, w którym obecnie mieści się Muzeum Dawnego Kupiectwa.
Nowa wieża ratuszowa nie jest wierną rekonstrukcją starej wieży. Konstrukcja jest żelbetonowa z ociepleniem elewacji. Detale jak na przykład okna zostały odbudowane w formie nowoczesnej. Bryła nowej wieży bardzo się wyróżnia od starej: Stara wieża była smuklejsza i wyższa. Także rzut nowej wieży nie jest zgodny z oryginałem. Rzut górnej części nie jest czysto ośmioboczny
Więcej na stronie:

KATEDRA ŚWIDNICA


Katedra św. Stanisława i św. Wacława w Świdnicy

– gotycki kościół, pierwotnie parafialny, od 2004 r. katedra diecezji świdnickiej. Znajduje się przy placu Jana Pawła II, w południowo-wschodniej części średniowiecznego miasta lokacyjnego. Jeden z najważniejszych zabytków miasta. Rozporządzeniem prezydenta Andrzeja Dudy z 15 marca 2017 roku, katedra została wpisana na listę Pomników Historii.
Jeden z największych kościołów Dolnego Śląska. Wieża o wys. 103 m jest obecnie najwyższą na terenie całego Śląska i piątą co do wielkości w Polsce (po bazylice w Licheniu, archikatedrze szczecińskiej, bazylice jasnogórskiej w Częstochowie i archikatedrze łódzkiej).Jest jedyną katedrą w Polsce bez stalli kapituły katedralnej. Również prezbiterium nie przeszło dotąd zmiany do obrzędu święceń kapłańskich.
Kościół powstał w XIV w., na polecenie księcia Bolka II Świdnickiego , po pożarze wcześniejszego drewnianego kościoła stojącego na tym miejscu. Początek wznoszenia budowli określa się na 1330 r., a legenda głosi, że sam książę położył pierwszy kamień pod budowę. W latach ok. 1400-1410 dokonano rozbudowy kościoła, a w 1546 r. ukończono odbudowę po pożarze w 1532 r. W latach 1561-1629 kościół był użytkowany przez ewangelików, a w 1662 r. patronat nad świątynią objęli jezuici , którzy na przełomie XVII i XVIII w. dokonali “barokizacji” wnętrza. Po sekularyzacji zakonu jezuitów kościół został w latach 1757-1772, za zgodą władz pruskich, zamieniony na magazyn zbożowy. Restaurowany w latach 1893-1895 utracił wiele oryginalnych elementów architektonicznych. 25 marca 2004, na mocy bulli Totus Tuus Poloniae Populus Jana Pawła II, ustanawiającej diecezję świdnicką , kościół św. św. Stanisława i Wacława stał się katedrą diecezji świdnickiej. Proboszczem katedry jest ks. Prałat Piotr Śliwka .
Więcej na stronie:

MUZEUM DAWNEGO KUPIECTWA


Muzeum Dawnego Kupiectwa – muzeum mieszczące się w Świdnicy na Dolnym Śląsku.
Początki muzeum sięgają 1966 roku kiedy to rozpoczęto organizowanie muzeum w pomieszczeniach ratusza w Świdnicy. W założeniu miało to być muzeum różne od przedwojennej placówki Muzeum Miejskiego. Placówka zajmować się miała gromadzeniem, opracowywaniem, przechowywaniem i konserwacją dóbr kultury z zakresu historii kupiectwa śląskiego, systemów pomiarowych stosowanych na Śląsku oraz badaniem historii Świdnicy i regionu. Zbiory te miały znajdować odbicie w kupieckim tradycjach miasta. Pierwsze wystawy stałe, otwarte w 1967 roku powstawały głównie dzięki wydatnej pomocy innych dolnośląskich muzeów. W 1976 roku podjęto próby zwężenia specjalizacji muzeum i obszaru zainteresowania do terenów Śląska. W 1978 roku decyzję tę zatwierdzono. Powstaje jednocześnie przy muzeum oddział Sztuki Nagrobnej które znajdowało się na placu Pokoju. Istniało ono do roku 1995 kiedy to uległo likwidacji. Otwarto natomiast dział metrologiczny.
Więcej na stronie:

Jezioro Bystrzyckie (Jezioro Lubachowskie)


Jezioro Bystrzyckie (Jezioro Lubachowskie) – jezioro zaporowe malowniczo położone w dolinie przełomu Bystrzycy w województwie dolnośląskim (powiat wałbrzyski, gmina Walim) o powierzchni 0,5 km² i pojemności około 8 mln m³, powstałe na początku XX wieku po zbudowaniu powyżej Lubachowa na rzece Bystrzycy Kamiennej zapory o wysokości 44 m. Zbiornik ma około 3,2 km długości, jego szerokość nie przekracza 480 m (średnio około 300 m).
Zapora, zbiornik i okolica stanowią dużą atrakcję turystyczną Gór Sowich. Najbliżej położone wsie: Zagórze Śląskie, Michałkowa, Lubachów. Brzegi zbiornika łączy stalowa kładka dla pieszych (będąca mostem wiszącym), znajdująca się w okolicy restauracji Wodniak od maja 2010 roku jest nieczynna z powodu złego stanu technicznego. Od maja 2012 roku zarówno w restauracji jak i na terenie ośrodka wypoczynkowego trwają prace remontowe prowadzone przez nowego właściciela. Przejście stalową kładką jest możliwe tylko w soboty i niedziele.
W 2015 jezioro zostało udostępnione do kąpieli.
Nieopodal znajdują się podziemne wyrobiska kompleksu Riese – tajemniczych budowli powstałych w trakcie II wojny światowej, a na górującej nad jeziorem górze Choina znajdują się ruiny Zamku Grodno.
Więcej na stronie:

Zamek Grodno


Zamek Grodno Zamek wzniesiony został prawdopodobnie przez Bolka I, księcia świdnicko-jaworskiego, jednak brak źródeł potwierdzających ten fakt. Istniejące partie murów zamku gotyckiego powstały zapewne za księcia Bernarda i następnie panującego jego brata Bolka II. W 1392 roku po śmierci żony Bolka II, księżnej Agnieszki, zamek przeszedł w ręce Korony Czeskiej. W XV w. był w posiadaniu rodzin rycerskich, które podczas wojen husyckich zajmowały się rozbojem. Kolejnym właścicielem, który w latach 1545-1587 dokonał poważnej rozbudowy zamku był Maciej von Logau. W czasie wojny trzydziestoletniej zajęty i częściowo zniszczony przez Szwedów. W drugiej połowie XVIII w. oblegany w czasie rozruchów chłopskich. Ostatnimi właścicielami opuszczonego od 1774 roku zamku byli von Zedlitzowie. W 1789 roku osunęło się częściowo skrzydło południowe zamku górnego, jednak już w 1824 roku z inicjatywy pastora Buschinga, ówczesnego właściciela zamku, podjęto prace remontowo-zabezpieczające. Wprowadziły one zmiany, które nie były zgodne z historycznym kształtem budowli. Kolejne prace prowadzono w latach 1868-1869 oraz w końcu XIX w. W roku 1904 odnowiono sgraffita i otwarto schronisko z gospodą. Dalsze zabiegi konserwatorskie miały miejsce po II wojnie światowej. Od 2009 roku zamek jest własnością gminy Walim.
Wiecej na stronie:

Sztolnie Walimskie

Sztolnie Walimskie W czasie II wojny światowej m.in. w okolicach Walimia hitlerowcy postanowili wybudować system podziemnych korytarzy, być może – fabryk zbrojeniowych, aby ustrzec się przed ewentualnymi nalotami aliantów. Celem prowadzonych na dużą skalę prac górniczych i budowlanych było wykonanie połączonego ze sobą systemu obiektów – kompleksów składających się z części podziemnej i nadziemnej.
Więcej na stronie: 

Muzeum Przemysłu i Kolejnictwa na Śląsku


Muzeum Przemysłu i Kolejnictwa na Śląsku rozpoczęło swoją działalność w 2004 roku. Po ponad rocznych staraniach zmierzających do ratowania kolekcji parowozów i lokomotyw zgromadzonych w Jaworzynie Śląskiej, Muzeum wydzierżawiło teren wraz z eksponatami od Gminy Jaworzyna Śląska. Od 2005 roku Muzeum jest już działającą pod nadzorem Ministerstwa Kultury organizacją pożytku publicznego zajmującą ochroną dziedzictwa kultury technicznej Śląska. Zbiór eksponatów przejęty od PKP składał się z 34 lokomotyw, 41 wagonów i 8 maszyn warsztatowych.
Podstawę kolekcji Muzeum stanowi zabytkowy tabor kolejowy normalnotorowy z lat 1890 do 1972. Zbiór tworzy 50 lokomotyw trakcji parowej, spalinowej i elektrycznej, a także 100 wagonów oraz kolejowych pojazdów specjalistycznych np. drezyn WM-10. Zabytkowy tabor kolejowy prezentowany jest na terenie bocznicy kolejowej Muzeum, w tym na wachlarzu parowozowni. W kolekcji znajdują się również sprawne pojazdy szynowe – polski parowozów TKt48-18 z 1951 roku, czechosłowacki autobus szynowy serii 830 z 1955 roku, najstarszą sprawną lokomotywę spalinową w Polsce, DEUTZ OMZ 122R z 1940 roku, lokomotywę spalinową Ls40 4606, a także lokomotywę manewrową SM30-531 z 1961 roku.
Wiosną 2014 roku, w ramach współfinansowanego przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego projektu, uruchomiono na terenie bocznicy kolejowej Muzeum tzw. Trasę Parowozową. Unikalną ścieżkę edukacyjną, której zwiedzanie odbywa się w trakcie przejazdu zabytkowym taborem. W trakcie przejazdu prezentowane są kluczowe dla funkcjonowania dawnej parowozowni kolejowe obiekty techniczne – m.in. żuraw wodny, dźwig węglowy z zasiekiem, kanał oczystkowy z elektrowyciągiem, obrotnica oraz zapadnia kolejowa.
Poza taborem kolejowym oraz wystawami poświęconymi historii kolejnictwa na terenie Śląska i Polski, w swoich zbiorach Muzeum posiada również, tworzącą odrębny dział poświęcony historii transportu, kolekcję motocykli Harley-Davidson i Indian. Prezentowane na wystawie modele pochodzą z lat 1924 – 1983 i są w pełni sprawne technicznie.
Ważne miejsce w zbiorach zajmują maszyny i urządzenia wyprodukowane na terenie Śląska. Do najważniejszych eksponatów należy polski zestaw komputerowy ODRA 1305 z 1974.
Wiecej na stronie: 

553total visits,1visits today